| O Θεατρικός Πολιτιστικός Όμιλος Σύρου AΠOΛΛΩN διοργάνωσε στις 16/2 στο Πνευματικό Kέντρο του δήμου Eρμούπολης την παρουσίαση του βιβλίου κόμικς "Aμπελοφιλοσοφίες» του σκιτσογράφου της "A" (και όχι μόνο) Γιάννη Ξαγοράρη. Tην παρουσίαση"του βιβλίου έκανε ο Θάνος Θραψιάδης. Tο κείμενο που ακολουθεί αποτελεί την εισήγησή του.
"A"
Ο Γιάννης, αποτελεί ένα παράδειγμα ανήσυχου, ταλαντούχου ανθρώπου, που δεν ξέρεις που να τον κατατάξεις. Τον γνωρίζουμε ως ικανό ηθοποιό, αφού ενεργοποιείται συνεχώς και επιτυχώς στην θεατρική μας ομάδα. Πολύ πρόσφατη, άλλωστε, η συμμετοχή του στο τελευταίο έργο του "Απόλλωνα", "Η κυρία εξαφανίζεται".
Τον γνωρίσαμε ως ραδιοφωνικό παραγωγό, από τα πρώτα, ακόμα, βήματα της συριανής ραδιοφωνίας (θυμάστε τον περίφημο "Κύκλο '95";), ενώ τον συναντάμε συνεχώς μέσα από τις συχνότητες των τοπικών ραδιοφωνικών σταθμών ("Κόσμος 90", "Αιγαίο T.V.", "MEDIA 92").
Τώρα, βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να παρουσιάζουμε ένα παιδί της άλλης του μεγάλης αγάπης: του "κόμικ" και πιο συγκεκριμένα, της γελοιογραφίας. Γιατί, πρέπει να το τονίσουμε αυτό, ο Γιάννης Ξαγοράρης, έχουμε την εντύπωση, ότι, είναι περισσότερο δεμένος με το σκίτσο, από οτιδήποτε άλλο και αυτό το αποδεικνύει η όσο περνάει ο καιρός, μεγαλύτερη ενασχόλησή του με το είδος αυτό.
Θέλουμε να σταθούμε σε δυο λόγια του Γιάννη, που δημοσιεύτηκαν στην "Ελευθεροτυπία" της 28-1-04: "... Τα κόμικς είναι η ζωή μας όλη, ο κινηματογράφος αποτυπωμένος σε χαρτί... Όλοι οι άνθρωποι είναι το "καστ", όλοι ονειρεύονται και ζουν καταστάσεις και καταγράφονται υπό το άγρυπνο βλέμμα του σκιτσογράφου.." ο Γ. Μαρτινίδης σε μια υπέροχη πραγματεία του για τις "δομές του Εικονογραφημένου ΜύθουΣ τοποθετεί το πράγμα με τον πιο εύστοχο τρόπο:
"Εκείνο που συντηρεί στα "κόμικς" την ειδοποιό διαφορά και δεν τ' αφήνει να διαχυθούν μέσα στις ποικίλες υποδιαιρέσεις των λογοτεχνικών "ειδών" είναι το κατ' εξοχήν αφηγηματικό τους μέσο: η παράθεση εικόνων. Θα μπορούσαμε στην ελληνική να αποδώσουμε πιο σωστά τον όχι, ωστόσο, ξενικής προέλευσης όρο "κόμικ" χρησιμοποιώντας την λέξη "εικονονοαφηγήματα", αφού, το κείμενο και η εικόνα -το σκίτσο-, συνυπάρχουν σ' αυτό σε δοσολογίες, που ποικίλουν, χωρίς, ποτέ να ξεπερνούν κάποια όρια. Ο "λόγος" πρέπει να "πυκνώνει", να περιορίζεται στις πιο απαραίτητες ενδείξεις και προσδιορισμούς ή να χωρέσει στα "μπαλονάκια" των διαλόγων και η εικαστική επεξεργασία πρέπει να αναπτυχθεί, ώστε να έχει την ανάλογη αλληλουχία. Το κείμενο πρέπει να γίνει σχέδιο και το σχέδιο κείμενο...». Για τον λόγο αυτό, το λεγόμενο "κόμικ" πατάει με το ένα πόδι στην λογοτεχνία και με το άλλο στην εικαστική τέχνη. Όπως, όμως, κάθε μορφή τέχνης δεν μπορεί και θάταν λάθος να "καλουπωθεί" σε πλαίσια, αφού, πατώντας και στις δυο αυτές μορφές έκφρασης, ακολουθεί την ιδιαίτερη πορεία της κάθε μιας, όπως αυτή διαμορφώνεται ανάλογα με τις συνισταμένες που την διαμορφώνουν. "Κόμικ" είναι, ας πούμε, και ο "Λούκυ Λουκ", κόμικ και ο "Αστερίξ". Κόμικ και τα υπέροχα, αξέχαστα "Κλασσικά Εικογραφημένα", χωρίς, ωστόσο, να πραγματεύονται -κατά κύριο λόγο- μόνο κωμικά θέματα. Κόμικ αποτελούν και σύγχρονες μεταμοντέρνες συνθέσεις, μέσα από τις οποίες ξεπηδούν με εκπληκτικό τρόπο, τα ρεύματα και οι τάσεις της εκρηκτικά εξελισσόμενης εποχής μας.
"Κόμικ", όμως, χαρακτηρίζεται και και η δουλειά του Γιάννη, αφού, βασικά, χρησιμοποιεί τους κώδικες που ορίζουν τα "εικονογραφηγήματα".
Η δουλειά του Γιάννη, όμως, στοχεύει στα τρωτά της σύγχρονης καθημερινότητας και, κυρίως, στα τρελλά και τα παράλογα της ελληνικής πραγματικότητας. Για μας, ο Γιάννης είναι ένας αυθεντικός γελοιογράφος, με την έννοια, που όλοι έχουμε συνηθίσει να δίνουμε στον όρο. Ως ήρωες που χρησιμοποιεί δυο "αμπελοφιλόσοφους", τον "Χλεχλέ και τον Φύτουλα", που πήραν τα χαρακτηριστικά ονόματά τους και γεννήθηκαν αυθόρμητα, μέσα σε στιγμές αγανάκτησης τηςΙ νονάς τους, απέναντι στους εργοδότες της. Κλασσικοί τύποι της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, "ξερόλες" και διεισδυτικοί, θυμόσοφοι και, ενίοτε, εκνευριστικά "αραχτοί" (για να χρησιμοποιήσουμε έναν, ίσως, χυδαίο αλλά ιδιαίτερα εύστοχο χαρακτηρισμό), διέρχονται τις συμπληγάδες του συστήματος, με όπλα την ιλαρότητα και την καρτερία. "Χλεχλές" και "Φύτουλας", λοιπόν, δοσμένοι με ένα υπέροχο σκίτσο, που ο ίδιος ο "πατριάρχηςΣ θα μπορούσαμε να πούμε της σύγχρονης ελληνικής γελοιογραφίας, ο Κώστας Μητρόπουλος, εκθειάζει, σε προσωπική του επιστολή προς τον Γιάννη: "...Το σκίτσο σου είναι τεχνικά τέλειο. Και το σχέδιο και το χρώμα σου είναι εντυπωσιακά..." του γράφει.
Ο ίδιος είναι σεμνός και χαμηλότονος. Η ευαισθησία, του, όμως, είναι κάτι που δεν κρύβεται. Και αυτή είναι που τον κάνει να παρατηρεί συνεχώς τον κόσμο γύρω του και πίνοντας καφέ ή περπατώντας στον δρόμο, να αντλεί τις προσωπικές του εμπειρίες και να τις δανείζει, με τον δικό του τρόπο, στα σκίτσα του... Από εκεί "κλέβει" ιδέες και, όπως λέει, ως προς αυτό μόνο το σημείο η Αθήνα υπερτερεί της Σύρου:
Εκεί, έχει περισσότερο κόσμο - άρα, περισσότερες πηγές έμπνευσης...
Ο Γιάννης, όμως, γέννημα-θρέμμα κυκλαδίτης, μισός σαντορινιός-μισός συριανός, αγαπά ιδιαίτερα τον χώρο του και δραστηριοποιείται σ' αυτόν. Από τα παιδικά του, ακόμα, χρόνια άφησε να διαφανούν χαρακτηριστικά δείγματα της "μανίας τουΣ πάνω σε θρανία, τοίχους και λοιπούς κοινόχρηστους και μη χώρους, με ανταμοιβή, όπως ο ίδιος λέει, το ανελέητο κατσάδιασμα και ενίοτε ράπισμα. Τα χρόνια, ωστόσο, πέρασαν, τα θρανία έγιναν σχεδιαστήρια, οι τοίχοι χαρτί και το μεράκι, μαύρη σινική μελάνη.
Η πρώτη του δημόσια εμφάνιση έμελε να γίνει στην "Κοινή Γνώμη". Ακολούθησε μια υποτροφία (Αθηναϊκό Κέντρο Δημοσιογραφίας και Eπικοινωνίας) το 1995. Από το 1996 οι γελοιογραφίες του φιλοξενούνται στην εφημερίδα "ΑΠΟΨΗ" και πρόσφατα στο περιοδικό της Περιφερείας Νοτίου Αιγαίου "ΠΕΠραγμένα". Αλλά και διάφορα αθηναϊκά έντυπα και περιοδικά ασχολούνται με την δουλειά του Γιάννη και την δημοσιεύουν. Το "Δίφωνο", η "Βαβέλ", το "9" της Ελευθεροτυπίας, είναι μερικά από αυτά.
Έχει, κατά καιρούς συμμετάσχει σε εκθέσεις με παρέα (ομαδικές εκθέσεις στην Σύρο, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λειβαδιά, αλλά και στην Ιταλία, Ισπανία, Ρουμανία, καθώς και μόνος του, στην Σύρο (1994, 1997, 2003) και στο διαδίκτυο. Το καλοκαίρι, που μας πέρασε, με τον τίτλο "ΑΚΡΑΙΑ ΚΑΙΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ", παρουσίασε στο Δημαρχιακό Μέγαρο της Ποσειδωνίας ένα κομμάτι της δουλειάς του, ενώ, η τελευταία ομαδική έκθεση στην οποία ο Γιάννης Ξαγοράρης πήρε μέρος έγινε πρόσφατα: από 29/11 έως 6/12 στα "ΝΕΩΡΕΙΑ" των Χανίων, υπό την αιγίδα του Δήμου Χανίων και της ΔΗΠΕΧ.
Εκεί, με τους φίλους του γελοιογράφους, τον Μπάμπη Καγιά από τα Χανιά, τον Κώστα Παπαδημητρίου από την Αθήνα και τον Νεκτάριο Κασσάνδρα από την Αταλάντη, παρουσίασαν τις γελοιογραφικές τους ανησυχίες, που προβλήθηκαν μέσα από τα τοπικά έντυπα ("Χανιώτικα Νέα"), αλλά και εφημερίδες ή περιοδικά των Αθηνών ("Ελευθεροτυπία", "Bαβέλ", "το Βήμα"κλπ).
Έχει, επίσης, συμμετάσχει, επανειλημμένα στις Πανελλαδικές Εκθέσεις Ερασιτεχνών Γελοιογράφων, που γίνονται στο Λαφύστιο της Λειβαδιάς, όπου και το 2003 βραβεύτηκε.
Η ψυχή της εκδήλωσης αυτής, που έχει καθιερωθεί στον χώρο της γελοιογραφίας, Γιάννης Γερούλιας, στέλνει κι αυτός τον χαιρετισμό του στην αποψινή εκδήλωση.
|
Φύλλο αρ. 116 
