Λίγες ώρες απέμειναν μέχρι την ώρα της κάλπης. Το διάστημα που πέρασε βομβαρδιστήκαμε με τόσες υποσχέσεις και «παροχές» ώστε, σαν τον λαϊκό ήρωα του θεάτρου Σκιών «φάγαμε, ήπιαμε» και στις 8 του Μάρτη «νηστικοί θα ξυπνήσουμε».
ΠΑΣΟΚ και ΝΔ υπερέβαλλαν εαυτόν στον πλειστηριασμό της υποσχεσιολογίας. Ζήσαμε «ιστορικές στιγμές» τηλεοπτικών μονολόγων και «διαφωνίες» ομονοούντων αν και ενίοτε η «σούπα» «έκοβε» από τους «αναχρονισμούς» των «Λακεδαιμονίων» που έχουν το «θράσος» να αναμασούν όσα λένε στα 85 χρόνια της πολιτικής τους δράσης.
Τελικά, υπάρχουν ακόμα αναποφάσιστοι. Πραγματικά, είναι πολύ δύσκολο να διαλέξουν οι κ.κ. Λαμπράκης, Βαρδινογιάννης, Κόκκαλης, Λάτσης και άλλοι «πτωχοί» κεφαλαιούχοι αν τα συμφέροντα τους προασπίζονται καλύτερα από τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ. Οι κ.κ. Μπους και Πάουελ θα δυσκολεύονται να δώσουν το «μήλον της Έριδος» είτε στον Γ. Παπανδρέου τον Β' είτε στον Κ. Καραμανλή τον Β' καθώς και οι δυο Δυναστείες (υπό όποιον έννοια επιθυμεί ο αναγνώστης) είναι παραδοσιακά «δικά τους παιδιά».
Αυτοί που δεν πρέπει να έχουν καμιά αμφιβολία πια είναι οι εργαζόμενοι, οι αγρότες, οι συνταξιούχοι, οι γυναίκες, οι νέοι. Οι «εσωτερικές αλλαγές» παικτών από τους δυο εκλέκτορες της ίδιας ποδοσφαιρικής ομάδας δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία για την ταύτιση των δυο «αντιπάλων».
Αυτό που έχει σήμερα ανάγκη ο τόπος δεν είναι η ενίσχυση του ίδιου πολιτικού φορέα της δεξιάς πολιτικής. Είναι η αποδυνάμωσή του με την ταυτόχρονη ενίσχυση του αντίπαλου δέους. Τόσα χρόνια οι κομμουνιστές πρόβλεψαν σωστά (σε σημείο να θεωρούνται εκ των υστέρων «μάντεις κακών») τις συνέπειες της δεξιάς πολιτικής του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Όχι από υπερβολική «εξυπνάδα» αλλά από απλή πολιτική ανάλυση των συνεπειών όσων βαρύγδουπων «νεωτερισμών» έφεραν οι δυο. Ας μη γίνει πάλι το ίδιο θα είναι πισωγύρισμα για το λαό να καταθέσει και πάλι τις ελπίδες του στο χρηματιστήριο «αξιών» του δικομματισμού και την επαύριο να πει, για πολλοστή φορά, «μόνο το ΚΚΕ τα έλεγε». Είναι η ώρα να δυναμώσει αποφασιστικά τη δική του φωνή. Έτσι κι αλλιώς όλοι κατάλαβαν πια πως «η σημαία της Αλήθειας και του Δίκιου Κόκκινη είναι». Γι' αυτό, για να υπάρξει αντιστοιχία λόγων και έργων, και η ψήφος της Αλήθειας και του Δίκιου Κόκκινη πρέπει να είναι!
ΥΓ: Αντί άλλου επιλόγου, αντιγράφουμε το κυριακάτικο άρθρο της Λιάνας Κανέλλη με τίτλο «Εκλογές SMS»:
«Αν δεν ήταν εφιαλτικό και μόνο να το σκέφτεται κανείς σαν καρεδάκι από παλιά ταινία, θα 'λεγε πως οι μέρες μας θυμίζουν -με δημοκρατικές διαδικασίες, δε λέω- μέρες του '36 και θίασο μαζί σε μοντέρνα συσκευασία. Ιδέες - μοντελάκια κυκλοφορούν με το κιλό στην αγορά. Οι ανθρώπινες ανάγκες βγήκαν στα παζάρια πάνω σε πάγκους με χρυσόχαρτα. Η νοημοσύνη μας στο σφυρί κι η πλύση εγκεφάλου ν' αγγίζει τα όρια των βασανιστηρίων καθώς ξοδεύεται απίστευτο χρήμα, χρόνος και μελάνι για να πειστούμε ότι το μέλλον μας το καθορίζει εκείνο το ένα, πανάκριβο λεπτό -προσέξτε καλά, ένα μόνο λεπτό- που 5.000.000 Έλληνες είδαν το ντιμπέιτ. E, και; Σ' ένα λεπτό χωράει η ανεργία, η δουλειά, το σχολείο, το Αιγαίο, η σύνταξη, το σωματείο, η τσακισμένη μέση ταυ εργάτη που 'πεσε προχτές από τη σκαλωσιά, τα διαλυμένα γόνατα της καθαρίστριας, το δράμα της μάνας που κλαίει βουβή γιατί το παιδί έμπλεξε στα ναρκωτικά;
Κι όμως, στους μοντέρνους καιρούς, θα τρίζουν τα κόκαλα του Τσάρλι Τσάπλιν. Η προεκλογική περίοδος στο 2004 έχει τη μορφή της αποδόμησης όλων των κεκτημένων και κυρίως τη μορφή της προπαγάνδας υπέρ ενός πολιτισμού-χαρτοπετσέτα μιας χρήσης.
Και μες στο χαμό, νάτο πιο λαμπερό από ποτέ, ειλικρινές, σαφές, υγιές, στέρεο στις βάσεις του και με το κεφάλι ψηλά το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, να μη δείχνει απλώς τις μάσκες του δικομματισμού, αλλά να τις τραβάει. Να μη φτιάχνει απλώς σποτάκια για την τηλεόραση αλλά να τα έχει υλοποιήσει ως περιεχόμενο πριν την προβολή τους. Παλιοί σύντροφοι ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες και τις αγκαλιές τους. Νέοι και νέες με τη μυρωδιά του σχολείου ακόμα στα μαλλιά βγαίνουν στους δρόμους τους δύσκολους κι ανηφορικούς με τον ήλιο στο πρόσωπο κι όχι στο πέτο. Οι γέροι μας αναθάρρεψαν. Οι μεσόκοποι χαμογελούν. Οι γυναίκες μας πείσμωσαν. Τα παλικάρια μας φοβίζουν τον ταξικό αντίπαλο.
Σ' αυτές τις εκλογές το ΚΚΕ κέρδισε ήδη το μεγάλο του στοίχημα: Να ξέρουν όλοι και να σέβονται όλοι πως είναι το κόμμα του λαού που αντρειεύει και θεριεύει ακόμα κι όταν το σύμπαν συνωμοτεί για να το θέσει στη γωνία.
Το ΚΚΕ σ' αυτές τις εκλογές δεν έχει ούτε ένα μέλος, ούτε ένα φίλο, ούτε ένα σύμμαχο, που να μη βαδίζει ως τις κάλπες με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια γελαστά.
Είμαστε το μέλλον και δε χωράμε σε ποσοστά.
Εμπρός γερά και δυνατά».
|
Φύλλο αρ. 116 
