Τον συνάντησες το θάνατο Κωστούλα! Σάββατο μεσημέρι την τελευταία μέρα του Γενάρη. Και την Τετάρτη στάθηκες στο κοιμητήριο. Τι θα γίνει; Αναγκαία στάση του ταξιδιού σου για τη «Χώρα με τους ήλιους»! Λίγες μέρες μετά κυκλοφόρησε το έργο σου «Για την αγάπη σου μόνο», οχτώ παραμύθια για μεγάλους και όχι μόνο... Δεν το είδες στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, αλλά τι σημασία έχει; Τώρα, αυτό που έχει σημασία είναι να μου πεις τι είναι ο θάνατος. Ή καλύτερα πες μου για τη Ζωή! Ήταν έτσι, όπως είπες, με «λιγοστό το φως, φτωχό και άρρωστο;» Πως αλλιώς, όμως, θα μπο'ούσε να ήταν, όταν η υπαρξιακή αγωνία σου έτρωγε την ψυχή! Από την πρώτη, κιόλας, νουβέλα σου «Η χώρα με τους ήλιους», δεν θέλησες την μικρή ηρωίδα σου ανυποψίαστη, αλλά τη βάζεις να ρωτά «τι θα πει θάνατος, γιαγιά;» Και η γιαγιά να απαντά «Λύπη, λύπη, μοναξιά και κρύο».
   Ο θάνατος, Κωστούλα, ο πόνος και η αγωνία, η μοναξιά και η ερημιά σε απασχόλησαν σ' όλη σου τη ζωή και σ' όλο σου το έργο. Μια ζωή να κατανοήσεις, να ερμηνεύσεις και να ορίσεις τις έννοιες. Πως γράφεται, ρωτάς, το νεκροταφείο. «Με γράμματα μαύρα; Με κλειστά παράθυρα; Με κλαμμένα πρόσωπα;»
   Ο θάνατος είναι όπως τον όρισες ως «ΠΟΤΕ ΠΙΑ» και «ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ» ή βρήκες, τώρα πια, το ένα άλλο σημαινόμενο; Θυμάμαι και την εκλεκτή «φίλη» σου, την Marguerite Duras, που αφήνοντας τη ζωή είπε «C'est tout». Και κυκλοφόρησε το τελευταίο βιβλίο της με τον ίδιο τίτλο, μεταφρασμένο στη γλώσσα μας ως «Τελεία και παύλα». Αυτό λες να είναι όλο και όλο, Κωστούλα;
   Τέλος πάντων... Να σου ζητήσω συγγνώμη, Κωστούλα, που δεν προλάβαμε να πάμε μια βόλτα στην παραλία, έρημη και χειμώνα κρύο. Να πιούμε σ' εκείνο το μπαράκι... που το αναφέρεις σε διήγημά σου. Να μπούμε σε μια βάρκα και ν' αγγίξουμε για λίγο το νερό...
   Παγωνιά νιώθουμε. Και ερημιά. Kαι η αδελφούλα σου, Κωστούλα. Η Κάτια. Το κοριτσάκι με τα πεσμένα καλτσάκια, όπως την έλεγες σε μια αφιέρωσή σου. Κράτα σφιχτά στο χεράκι σου, το τελευταίο δώρο της Κατιούλας σου. Το ξεθωριασμένο πάνινο σκυλάκι, τον Patrick, να σου κάνει συντροφιά εκεί που βρίσκεσαι.
   Δεν θα σε κουράσω άλλο. Σε ευχαριστούμε για όσα μας χάρισες, που μας έκανες καλύτερους ανθρώπους, και σε ευχαριστούμε και εκ μέρους «των πέτρινων ανθρώπων με τα κλειστά μάτια» που δεν κατάλαβαν ποτέ. Ελπίζω το ταξίδι μέσα στο σκοτάδι να ήταν σύντομο και τώρα να 'σαι στη «Χώρα με τους ήλιους», μαζί με τον Patrick.
   Λέγοντάς σου Αντίο, θέλω να σου πω αισιόδοξο. Μου επιτρέπεις να ορίσω το θάνατο ως «στο επανιδείν;»
   Να 'σαι καλά, Κωστούλα και στο επανιδείν!